Weblog van 'n sportfreak

Facebook

Ik ben geen fan van sociale netwerksites, maar soms kom je er niet onderuit. Vandaag ben ik lid geworden van facebook. Aanleiding was dat ik de vraag kreeg om een handballer te interviewen. Contactgegevens zijn echter niet voorhanden. Nu probeer ik via facebook contact te leggen. Ik ben benieuwd of het werkt.

Verder doe ik momenteel niet zo gek veel. Ik ben lekker vakantie aan het vieren. Ik ben een boek van duizend pagina's aan het lezen, ben naar het NK Waterski geweest en heb een telefonisch interview gedaan met hordenloopster Marta Pape. Ook heb ik al zo'n 35 wereldrecords zwemmen gezien, waarvan ik denk dat ze pas weer verbroken gaan worden door kinderen die nu zwemles hebben. Tenzij de plastic zwempakken toch niet snel verboden gaan worden.

Voor wie geïnteresseerd is in mijn facebookaccount:

Linda Derksen

Maak je eigen badge

Gestopt

Nu is het echt definitief: ik heb me niet ingeschreven voor mijn herexamens en laat de tweede zit aan mij voorbij gaan. Ik kan het niet meer opbrengen om deze zomer hard te studeren op Russisch, met de wetenschap dat mijn slagingskansen nihil zijn en dat als ik het wel haal ik het nog drie jaar moet zien vol te houden. Ik heb gewoon een blinde vlek voor Russisch: ik weet niet waarom, maar ik kreeg de woordjes niet in mijn hoofd gestampt, laat staan dat ik dan de grammatica en de taal een beetje kan beheersen. 't was een moeilijke beslissing maar geleidelijk aan, met hier en daar een traantje, kwam ik tot de conclusie dat er geen andere optie meer was. Ik had deze examenperiode alles op Russisch gezet en toch gefaald. Maar de handdoek werpen blijft moeilijk, zeker na een gezellig feestje met de klas bij Claire in Wallonië.

Ondertussen ben ik wel lekker vakantie aan het vieren. Met de laptop in de tuin heb ik via internet alle partijen van Wimbledon gekeken die ik maar wilde zien en nu volg ik weer heerlijk de Tour de France. En verder werk ik een beetje: de triatlon van Nuenen, de Stratenloop in Bladel waar ik thee heb gedronken met atleten uit Kenia. En gezellig naar de Open Eindhovense, de atletiekwedstrijd van Eindhoven Atletiek, de fusieclub waar mijn oude club PSV in is opgegaan. Ik kom de zomer wel door. En daarna, dan zal het besef wel komen dat ik nu echt student af ben en dat het tijd is om weer een ander pad in te slaan in het leven. Welk pad? Dat zie ik in augustus wel!

Vakantie

VAKANTIE | Na vijf weken stress kan ik eindelijk ontladen. Helaas was het laatste examen - geschiedenis van de Russische Letterkunde - er echt één te veel aan. Het zal echter afhangen van mijn resultaten op Russisch of ik 't in de tweede zit opnieuw ga doen. Hopelijk zit er progressie in en wordt 't geen mission impossible. Nog acht dagen en ik weet of ik in Leuven kan blijven of terug moet keren naar huis om iets nieuws te zoeken. Maar eerst lekker vakantie vieren. Wimbledon staat alweer aan, de Tour de France en het WK zwemmen staan nog op het programma en in augustus ga ik naar het WK atletiek in Berlijn waar ik me ontzettend op verheug. En daarna zullen we wel weer zien.

Gisteren heb ik hier vlakbij mijn kot de botanische tuin ontdekt. Mijn familie wil Leuven zien, dus ik ben op zoek gegaan naar dingen die ik ze kan tonen zoals De Kruidtuin. Ik heb er heerlijk ontstrest op een bankje tussen de bloemen. Lekker in het zonnetje en gedachten op nul; wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn? Alhoewel, 's ochtends kreeg ik op het mondeling bij prof. Waegemans nog de vraag waarom ik Oblomov het stomste boek vond van de literatuurlijst. Ik antwoordde dat het misschien wel kwam omdat het te confronterend was. Er schuilt in mij ook wel een kant die neigt naar oblomovisme en die misschien binnenkort wel weer tevoorschijn kan komen. Maar het is wel een belangrijk vraagstuk dat ik binnenkort weer moet tackelen. Wanneer was ik het gelukkigst? In ieder geval niet op de momenten dat ik na hard werken en veel stress een examen verknalde. Wel nu een jaar geleden toen ik in de zon met een cocktail op een terras zat, op een boot gelegen in een fjord in Oslo. Of afgelopen zomer zittend op een bankje aan Aleksanderplatz in Berlijn. Maar ook staand op een muurtje in Brisy in de Ardennen. Thinking of nothing. Of zoals Silbermond 't zo mooi bezingt: Mach dich frei von dem was stresst, lass mal los und lebe jetzt. Maar ook het kijken naar een mooie sportwedstrijd maakt me gelukkig. En verslag doen van regionale wegwedstrijden atletiek in Oirschot en in Sint-Oedenrode werkte ontspannend tijdens de examens. Een twaalf halen voor Russisch zou me ook gelukkig maken, maar ik ben bang dat dat een droom is die als een zeepbel uit elkaar zal spatten.

Updateje

Nog maar weer eens een paar artikeltjes die ik geschreven heb voor het ED. Zaterdag ga ik naar de Jazzloop in Oirschot, dus weer het vertrouwde atletiek. Hieronder wat andere sporten: Taekwondo, Cableski, Kanoslalom, Paardensport (springen).

Irlande douze pointe

Nog even een berichtje voordat ik het te druk heb met het studeren voor de examens. Morgen heb ik mijn laatste les en dan is het blokken geblazen.

Afgelopen week heb ik me weer van mijn verkeerde kant laten zien. 'Je moet onderhand wel héél erg homo zijn om zo'n glittergedrocht als het Eurovisie Songfestival nog te kunnen verdragen', schreef ED-columnist Jos Kessels. Pfff wat een vooroordeel, ik heb toch weer genoten. 'Irlande douze pointe', krijste Dustin de Ierse kalkoen vorig jaar. Toen kreeg Ierland van mij geen punten, maar dit jaar ben ik het met Dustin eens: mijn twaalf punten gingen naar Sinéad Mulvey & Black Daisy. Helaas haalde mijn favoriete liedje de finale net niet, al kreeg het gelukkig wel beduidend meer punten dan Nederland en België samen. In de finale ging ik voor het Israëlische vredeslied en de ballade uit IJsland, maar ik vind de winnaar uit Noorwegen ook goed, zeker omdat het een West-Europees land is. Alleen jammer van de oersaaie puntentelling. Wel leuk was dat het festival in Moskou gehouden werd, zo kon ik meteen mijn Russische woordenschat oefenen. De conclusie is dat het met de simpele basiswoordjes wel goed zit, al moest ik soms goed kijken wat er nou in Engelse transcriptie stond, alleen nu de rest nog. Anders gaat het doek hier in Leuven al na een jaartje vallen.

Vrijdag ben ik trouwens weer in Mechelen geweest. Dat is toch wel een beetje mijn stad geworden, het voelde in ieder geval als thuiskomen toen ik aan kwam rijden vanuit Leuven en van verre al de Sint-Romboutstoren zag. Dat gevoel moet ik met Leuven nog opbouwen. In ieder geval was het een beetje zoals de Ierse meiden zingen:  'I spent the day deciding should I go or stay'. Ik besloot uiteindelijk om op vrijdagmiddag in Leuven te blijven en 's avonds naar de reunië van crossing borders te gaan. Dat is voor alle studenten van de KHM die ooit op internationale stage zijn geweest. Natuurlijk zag ik mijn oud-studiegenootjes vooral op de foto-slide-show voorbij komen en de bekenden die ik zag waren niet degenen met wie ik veel omging. Maar gelukkig waren daar de derdejaars communicatiestudenten Sofie, Evelien en Julie en dankzij hen heb ik toch nog een gezellige barbecue gehad. En nu heb ik zelfs een beetje heimwee naar mijn Mechelse tijd.   

Eurovisie Songfestival 2009: 't optreden van mijn favoriet Sinéad Mulvey & Black Daisy uit Ierland:

Aan het werk op CH Mierlo

1 mei 2009 | Linda aan het werk als verslaggever voor het Eindhovens Dagblad



Interview met Maikel van der Vleuten, de Nederlands kampioen bij de young riders. Het NK voor springruiters werd op het terrein van de familie Van der Vleuten in Mierlo gehouden.

Persconferentie in de perstent met het podium van dag twee. vlnr: Eric van der Vleuten (3e), Gerco Schröder (2e), Leopold van Asten (1e) en bondscoach Rob Ehrens. Schröder leidde na twee dagen in de strijd om het NK voor Van Asten en Van der Vleuten, maar geen van drieën wist bij de eindafrekening het podium te halen. De Nederlandse titel ging naar Jeroen Dubbeldam.

Binnenkort volgen er weer wat nieuwe verhalen van mijn hand uit het ED, want de afgelopen tijd ben ik bij de Dutch Open Taekwondo geweest, heb ik een wedstrijd indoor waterskiën in de Tongelreep bezocht en heb ik één dag verslag gedaan van het NK paardenspringen in Mierlo. Bij dat laatste evenement werden er in de perstent foto's gemaakt voor het CHM Journaal, een blaadje dat ter plekke wordt gemaakt en dat dan de volgende dag verspreid wordt onder de toeschouwers. Daarin staan dan uitslagen, verhalen en sfeerimpressies. Zo werd daarvoor een verhaaltje gemaakt met de titel 'Achter de schermen bij CH Mierlo', waarbij het vooral ging over de pers. En aangezien ik vanuit die perstent aan het werk was, sta ik ook een aantal keren op de foto en bijgevolg stonden bovenstaande foto's in het krantje. Komende zondag ga ik kijken bij een wedstrijd kanoslalom op de Dommel.

Nieuwe artikels!

Het is alweer een paar maanden geleden, maar nu heb ik weer wat artikels die ik dit jaar geschreven heb voor het ED. Een update:

= Tafeltennis (Interview Jochem de Hoop)

= Atletiek (Verslag Joe Mann Bosloop)

= Tafeltennis (Voorbeschouwing NK tafeltennis)

= Atletiek (Verslag Drie Dorpen Cross)

= Tafeltennis (Interview Marlotte Staps)

= Vrouwenkorfbal (Kampioenschap SVSH)

Journaal is grappig

‘Zo wordt de leerling die aan een onbekende taal begint overdonderd door de vreemde klanken. Zijn keel wordt moe door het ongewone ruisen van de luchtstroom en zijn tong die zich nu in nieuwe bochten moet draaien begeeft het. Het verstand verstart en verkommert als het niet werkt, de verbeelding verliest haar vleugels;… …Maar eens deze moeilijkheden overwonnen, hoe menigwerf wordt dan niet de volharding in de geleverde arbeid beloond.’ - Aleksandr Radisjtsjev - Reis van Petersburg naar Moskou. Tsjornaja grjaz: pagina 217/218 -

En zo voel ik me ook in mijn worsteling om me het Russisch eigen te maken. Gelukkig moet ik ook veel Russisch literatuur lezen waarin af en toe tijdloze passages staan. Maar ik heb ook nog tijd om het nieuws bij te houden. Hieronder een zeer kort stukje maar met o zo grappige fragmentjes uit het NOS Journaal.

Preek II

Zo vlak voor de vasten nog een inspirerend verhaaltje:

Leven na de geboorte…
In de buik van een zwangere vrouw waren eens drie embryo’s: een kleine gelovige, een kleine twijfelaar en een kleine scepticus.
De kleine twjjfelaar vraagt: Geloven jullie eigenlijk in een leven na de geboorte?
De kleine gelovige: Jazeker! Ons leven hier dient er slechts toe dat we groeien en ons op het leven na de geboorte voorbereiden, zodat we sterk genoeg zijn voor datgene wat ons wacht.
De kleine scepticus: Onzin, dat bestaat niet, hoe zou dat er dan uit moeten zien, een leven na de geboorte?
De kleine gelovige: Dat weet ik ook niet zo precies. Maar het zal zeker veel lichter zijn dan hier. En misschien zullen we er rondlopen en met de mond eten.
De kleine scepticus: Wat een nonsens! Rondlopen, dat gaat toch helemaal niet. En met de mond eten, wat een lachwekkend idee. We hebben toch een navelstreng die ons voedt. Buiten dat, bestaat het niet dat er een leven na de geboorte is, omdat de navelstreng veel te kort is.
De kleine gelovige: Heus, het gaat zeker wel. Alles wordt alleen een beetje anders.
De kleine scepticus: Er is nog nooit iemand teruggekomen van na de geboorte. Met de geboorte is het leven afgelopen. Trouwens, het leven is een grote kwelling. En.. donker.
De kleine gelovige: Ook al weet ik niet zo precies hoe het leven er dan uit zal zien, in ieder geval zullen we dan onze moeder zien.
De kleine scepticus: Moeder? Jij gelooft in een moeder? Vertel me dan eens waar ze is?
De kleine gelovige: Nou hier, overal om ons heen. Wij zijn en leven in haar en door haar. Zonder haar zouden wij er niet zijn.
De kleine scepticus: Onzin! Van een moeder heb ik nog nooit wat gemerkt, dus is ze er ook niet.
De kleine gelovige: Soms, als we heel stil zijn, kun je haar horen zingen of voelen, als ze onze wereld aait. Ik geloof in ieder geval dat ons werkelijke even dan pas begint!
De kleine twijfelaar: Als er dus leven na de geboorte is, wordt dan de kleine scepticus bestraft, omdat hij er niet in geloofde?
De kleine gelovige: Dat weet ik niet. Misschien krijgt hij een tik op zijn billen, zodat hij zijn ogen open doet en zijn leven begint.

Preek I

Ik ging naar de kapper om mijn haar en te laten knippen. Ik raakte met de kapster in discussie en er kwamen veel onderwerpen ter sprake. Zo kwam ook de vraag langs of God wel of niet bestaat. De kapster zei: „Kijk, ik geloof niet dat God bestaat.” „Waarom zeg je zoiets?”, vroeg ik. „Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als God echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen zijn? Zouden daar dan zoveel gehandicapte kinderen zijn? Nee, als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan.” Ik was even stil, maar zei verder niets. De kapster was inmiddels klaar met haar werk en ik rekende af, bedankte en verliet de zaak. Onderweg naar huis zag ik een oude man op straat met heel lang, onverzorgd haar en een ongetrimde baard. Ik ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei aldaar tegen de kapster: „KAPPERS BESTAAN NIET!!!” „Wat praat jij nou weer voor onzin?”, antwoordde de kapster. „Ík ben toch een kapper en ik sta hier toch voor je?” „Nee”, zei ik. „Kappers bestaan gewoon niet. Als zij echt bestonden, zouden er hier op aarde geen mensen meer rondlopen met lang, onverzorgd haar en ongetrimde baarden.” De kapster antwoordde: „Ach, onzin, wij kappers bestaan zeer zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen.” „Exact!”, antwoordde ik. „Klopt als een bus! God bestaat wel degelijk. Het zijn juist de mensen die niet naar Hèm gaan en Hèm niet opzoeken en dààrom is er zoveel ellende op de wereld!”

Ik heb recent twee inspirerende preken gehoord die ik wil delen. Ja gehoord, want ik ben zelf niet naar de kapper geweest. Ik heb daar zelfs een hekel aan. Ik had het niet erg gevonden als kappers niet zouden bestaan. Wat ik wel heb gedaan is naar de uitreiking van de ECHO 2009 gekeken, volgens de Duitsers de belangrijkste muziekprijzen van Europa. Reden dat ik keek is dat ik fan ben van Duitse pop-rock en een van mijn favoriete Duitse bands - de band die ik in dit genre als eerste ontdekte - live kwam optreden. Hieronder kun je Stefanie Kloß, de leadzangeres van Silbermond, in Berlijn de nieuwe single Irgendwas bleibt horen vertolken.